- -ชั่วโมงสุดท้าย [สิ่งที่มีค่าที่สุด] -

2005/May/24

- -ชั่วโมงสุดท้าย [สิ่งที่มีค่าที่สุด] - -

... วันนี้วันสุดท้ายแล้ว ที่เราจะได้เรียน
สุดท้ายแล้ว .. สุดท้ายแล้วนะ ..
เป็นวันสุดท้าย ที่เรา ..
.. จะนั่งเรียนอยู่ตรงนี้ ตรงเก้าอี้ตัวนี้ ตรงโต๊ะตัวนี้ ตรงข้างๆพี่สุดหล่อ ..
.. จะได้เรียนวิชาอ.สมพิศ เป็นวันสุดท้ายแล้ว ..
.. จะได้อยู่กันพร้อมหน้า 541 เป็นวันสุดท้ายแล้ว ..
.. จะเขียนปากกาด้ามนี้ลงบนสมุดเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ..
.. จะได้จับชอล์คของห้องนี้ เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ..
.. จะได้หายใจ ในห้องนี้ เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ..
และ .. จะได้สัมผัสความรู้สึกดีๆของห้องนี้ เป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ .........

*เปิดประตู*
เข้าห้องมาตอนเช้า บรรยากาศสดใสจัง สดชื่น^ ^
ถึงจะเป็นกลิ่นธรรมดาๆก็รู้สึกดีจังเลย ..
เพื่อนๆแต่ละคนก็เขียนเฟรนชิพกันใหญ่
บางคนก็เขียนเสื้อ แจกเสื้อ ให้ของนู่นนี่
ดูวุ่นวายเกี่ยวกับการเก็บความทรงจำนี่แหละนะ
ไม่ค่อยมีใครนั่งลอกงานเลย .....
คงตั้งใจจะเก็บความทรงจำมากกว่า
ก็เพื่อนๆ สำคัญกว่านี่นะ ^ ^

*เข้าแถว*
เอาเลย เขียนเสื้อ เขียนเฟรนด์ชิพกันเมามัน
พอร้องเพลงชาติ .. ร้องกันเสียงดังมาก
โดยเฉพาะ ม.3 กับ ม.6 ^ ^
ก็นี่ครั้งสุดท้ายแล้ว ที่จะได้ร้องเพลงชาติในวันเรียน
ทุกคนตั้งใจร้อง เรากตั้งงใจมาก

*เรียน*
ไม่มีอะไร เอาแต่นั่งเขียนเฟรนด์ชิพ เขียนเสื้อ
ถ่ายรูป โรงเรียน เพื่อนๆ ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ล้วนเป็นความทรงจำ

-- ความทรงจำ สำหรับเราแล้ว ..
.. น่าจะหมายถึง การทำงานร่วมกัน
ของ ...............
หัวใจ .. และ สมอง ...
สมอง จะจดจำเรื่องราว เหตุการณ์ต่างๆ สิ่งต่างๆ เป็นรูปแบบนึง
ส่วนหัวใจ จะเติมความรู้สึก ในตอนนั้นๆ ลงไป ให้มีรสชาต ..
สำหรับเรา คิดแบบนี้แหละ ..

*ความทรงจำ..*
ถังขยะที่เราเคยทิ้งขยะบ่อยๆ ...
น็อตของโต๊ะที่เราชอบไขมัน ...
โต๊ะเรียนที่ใช้เขียนหนังสือ นั่งเรียน ...
เก้าอี้ ที่ใช้นั่ง ....
และ เก้าอี้ ที่ใช้แกล้งเพื่อนให้ตกเก้าอี้ ...
ใต้เก๊ะ ที่เราใส่หนังสืออีเระเขะขะ ...
ใต้เก๊ะ ที่บางครั้งก็ถล่มใส่หัวเราตอนก้มเก็บของ ...
ไม้กวาดกับที่โกยไว้ทำเวร ..
พื้นที่เราใช้เหยียบย่ำ เดินไปมา หรือ นั่งเล่น ..
ม้านั่งตรงระเบียง ที่เราชอบนั่ง ..
จากมุมมองตรงนี้ มันสวยเหลือเกิน ..
ยิ่งเป็นช่วงบ่ายอ่อนๆ ที่ไม่มีใครออกมา เงียบๆ แสงแดดอ่อนๆทอลงมาผ่านระเบียง สวยมากๆๆ ......
ทุกสิ่งทุกอย่าง มีเรื่องราวต่างๆ มีความทรงจำเกิดขึ้นมากมายเลยนะ ..
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ถึงอาจจะดูเหมือนไม่มีค่า แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่ง ในความทรงจำที่มีค่าของเรา .. ตลอดไป .......
ไม่ว่าตั้งแต่ตอนไหน นับจากวินาทีนี้เลยดีกว่า .. จากนนี้ ตอนนี้ และ ตลอดไป เราจะเก็บเรื่องราวทุกสิ่งทุกอย่างไว้ ตลอดไปนะ !

*บ่าย*
ก็นะ .. สร้างความทรงจำกับเพื่อนๆ
ถ่ายรูป แหละ !
โจ้น่ารักมากเลย คุยกันนนานโคด ^ ^ .....
จะบอกว่า .....
หุๆ ...............
ได้เบอร์โจ้มาด้วย! น่ารักมากเลย บอกให้เราฟังเสียงริงโทนที่กดเอง
เล่นงัดข้อกันด้วย^ ^ น่ารักจิงๆ > <~~~~~~
ตอนเลิกเรียน ..
แน่นอน! สุนทรพจน์กันหน่อย ..
อาจารย์วราภรณ์ก็พูดไป ....
ก้าวหน้า .. พง ... ฟาง ... ประวิณ .. ฯลฯ
และ สายป่านรองเพลง ....
สุดท้าย ก็ร้องเพลงหัวใจผูกกัน .........
...........................................................................
[ รูปนี่เกี่ยวไร? ]

*อั่มโบ๊ะ*
เฮียอั่ม .. เดินมาแล้ว
น่ารักจัง ..
จะได้ .. อยู่ห้องที่อั่มโบ๊ะประจำชั้น ..เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว .. สินะ ....
ทุกคนปรบมือ ต้อนรับอั่มโบ๊ะที่ไม่ค่อยมาเข้าhomeroom/อิสระเลย ..
แต่ทุกคนก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น ^ ^
พี่โบ๊ะคงดีใจแหละ ที่ได้มาประจำชั้น 541..
สุนทรพจน์ นานเหมือนกัน ..
ไม่ได้พูดด่าเลย แค่พูดตักเตือนไว้ ..
พูดสอน แนะนำ แนะแนวทาง ที่เราจะก้าวเดิน ..
ไม่ว่ายังไง ก็คอยเป็นกำลังใจให้เสมอ เลยนะ ..
ถึงจะไม่ได้อยู่ข้างๆ แต่ก็คงเป็นห่วงนักเรียน ..
แอบมองตาอั่มโบ๊ะ .. ดูแววตานิ่งมากเลย
ไม่ใช่แววตาเย็นชา แต่เหมือน เศร้าเล็กน้อย ..
เป็นห่วงนักเรียน แบบนี้แหละ อาจารย์ ...
อืม ... จบแล้วๆ .............
รีบวิ่งไป ขอถ่ายรูป ^^
น่ารักจังเลย ยืนถ่ายคู่กัน ู^Q^
.....................

-------------------------------

*เดินออกจากห้อง*
ประตูห้อง เปิดออกเพราะอั่มโบ๊ะออกไป
เพื่อนๆก็เปดต่อ วิ่งไปหาเพื่อนห้องอื่น ..
เราก็เดินไป .. ไปหา ความทรงจำ ..
สิ่งที่ทำให้เกิดความทรงจำต่างๆ ..
หันไปมอง ตรงระเบียง ..
อากาศดีเหมือนกัน แต่ดูอึมครึมร้อนๆไปหน่อย ..
แต่ตอนนี้ไม่ว่าอากาศจะร้อน หรือ หนาว
อาจจะไม่รู้สึกตัวเลยก็ได้เนี่ย ..
เดินไปหาเพื่อน ๆ ..
บางคนกำลังร้องไห้ บางคนกำลังหัวเราะ บางคนกำลังยิ้ม ..
... บางคน กำลัง ฝืนยิ้ม .....
[ไม่ใช่เราแน่ล่ะ]
.... บางคน กำลัง ฝืนหัวเราะ .....
[แค่เคยทำ แต่ ไม่ใช่ตอนนี้]
.... บางคน กำลัง ฝืนร้องไห้ .....
[ไม่ได้ออกมาากใจจริง แค่อยากให้ดูเศร้าเท่านั้นเอง]
[ไม่ใช่เราด้วย เพราะ เรา ไมได้ ร้องไห้ ]
.... บางคน กำลัง ฝืน กลั้นไม่ร้องไห้ .....
[อาจจะเป็นเรา .... นะ ...]

... คุยกับเพื่อนๆ
... สนุกกัน
... เศร้ากัน
... ตอนที่ปู๊นเขียนเสื้อให้ ใจสั่นนิดนึง .. ตกใจ ไม่รูสิ มันเงียบไป ..
.. รู้สึกแปลกๆ กลัว? ไม่รู้ดิ เราก็เงียบไป อยากร้องไห้ แต่คิดว่า ..
.. มันร้องไม่ออกหรอก .. ไม่ถึงขีดสุด .. ถึงจะเศร้าแค่ไหน ..
.. ไม่จำเป็นต้องร้องไห้ .. เคยเจอเรื่องมามากมั๊ง .. เลยไม่ชอบที่จะร้องไห้ ..
.. จะร้องไห้ ก็ตอนดูหนังเศร้า ถึงไม่ใช่เรื่องของเราก็เหอะ .. ยังไงเนี่ย?!?!? *-*
.. ไม่ชอบ เห็นตัวเอง ตอนกำลังเศร้า หรือ ร้องไห้ ล่ะมั๊ง ..
.. แต่ในใจน่ะ มันร้องไห้ตั้งแต่ตอนเดินออกจากห้องแล้ว ...
....... เขียนเสื้อ มาราธอน..
เศร้าจัง ..
...........
ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วเนี่ย ..
มันอยากพูด แต่ .. ถ่ายทอดออกมาไม่ได้ ..
ความรู้สึกหลายๆอย่าง มันรวมกันๆๆๆๆ
ค่อยๆพุ่งขึ้นๆ จนมาถึงหัวใจ ..
รู้สึก หลายๆอย่าง .. ยังไงดีล่ะ?
อยากจะเอาออกมาเป็นคำพูด ..
มันก็จุกอยู่ตรงคอ ..
.............................
บางครั้ง คนเรา ไม่พูด ก็ รับรู้ความรู้สึกได้ดีกว่า การพูด อีกนี่? จริงมะ? ^ ^

* สุดท้าย นี้ .. *

---............................----
ต่อจากนี้ ซัก10ปี 20ปี 30ปี หรือจะ 50ปีผ่านไป ..
เราจะสัญญา กับ ใจ ตัวเอง..
ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ก้าวผ่านเข้ามาฝในชีวิต
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศร้า เรื่องสนุก หรือ เรื่องน่าเสียใจ และ เรื่องดีๆ
จะทำให้เราร้องไห้ หัวเราะ หรือ ยิ้มได้
ทำให้เรา เสียใจ ทุกข์ใจ ดีใจ หรือ สุขใจ ไปกับมัน ..
ไม่ว่าจะเป็นยังไง ก็จะจดจำมันเอาไว้ ตลอดไป
เราคงไม่เติบโตมาได้ไกลขนาดนี้ หากไม่มี เรื่องราวพวกนี้ ..
เข้ามาเป็นบทเรียนของชีวิต ..
ถึงแม้จะกล่องความรงจำใบนี้ จะมีเรื่องราวใหม่ๆ..
ให้บันทึกจดจำ .. แต่เรื่องเก่าๆเหล่านี้ .. ยังจะ ..
จะจดจำเอาไว้ ในกล่องความทรงจำเล็กๆใบนี้ ตลอดไป ..
ไม่มีอไรจะลบเลือนมันได้ . ตลอดไป ...
ตลอดไป? ......
อาจจะไม่ถึงวันโลกต้องแตกสลาย ..
จะจดจำไว้ ..
ตลอด ตราบนานเท่านาน ..
ตลอดที่เรา ยังสามารถจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ .....